Nawigacja
Główna
Forum
Biografie
Bannery
Szukaj
Kontakt
Fraszki
Ankieta
Moje postanowienie na nowy rok to:

Przeczytać co najmniej 1 książkę

Nauczyć się przyżądzać nowe danie

Nauka języka obcego

Zadbać o ciało więcej ćwicząc

Znaleźć swoją miłość

Zmienić pracę na lepszą

Inne

Nie mam postanowienia

Przyjaciele
-Strona ACY.pl
-Fotograf Kartuzy
Aktualnie online
Gości online: 30

Użytkowników online: 0

Łącznie użytkowników: 3,113
Najnowszy użytkownik: kotszprot

Wiersze, wierszyki i opowiadania

Portal poetycki Wierszek.pl. Dodaj swoje wiersze!

Tworzysz, ale nie ma kto cię NAPRAWDĘ wysłuchać i ocenić? Chcesz podzielić się swoją twórczością, poznać twórczość innych, zasięgnąć cennych rad, które pozwolą ci się udoskonalić? Chcesz wziąć udział w konkursach, a może i wygrać któryś? Chcesz poznać wartościowych ludzi? Dobrze trafiłeś! Tylko tu w przyjaznym gronie naprawdę złapiesz wiatr w żagle! Pomożemy zmienić bryłę w oszlifowany diament, a to wszystko w sympatycznej atmosferze, bez złośliwych docinków! Dołącz do przyjaciół po artystycznym fachu! Zapraszamy!

Boks reklamowy
Nawigacja
Artykuły » Patriotyzm » Powstanie
Powstanie
Nikt walczyć im nie kazał.
Sami za broń chwycili.
Za wolność w bój ruszyli.
Rolnicy, poeci wszyscy jak leci.
Nikt kuli nie żałował.

I gdyby sam Bóg czas im cofną.
Powtórnie w bój by ruszyli.
Życie z własnej woli poświęcili.
nic ich decyzji już nie zmieni.

Wśród kul, krzyków i krwi.
Korony swej Polacy bronią.
Mężne są kosynierów oddziały.
Rękę każdemu kto po koronę ich sięgnie odetną.

Próżno szukać trwogi na ich twarzach.
Jedynie gniew odnaleźć możesz.
Maszerują po wolność, po zemstę.
Choćby samą Śmierć na końcu powitać mieli.

Nie widzą sensu w życiu bez wolności.
Bez Polskości, za którą ginąć są gotów.
Więc z domów ruszyli i rodziny zostawili.
Bo Matka ich do siebie wzywała.
I ruszyli ku pomocy.

Orła z klatki wypuścili.
Pazury zaostrzył i ruszył na wrogów.
Nie zniesie on życia w niewoli.
Choćby umrzeć miał, nie wróci do klatki.

Oni twojego domu bronili.
Wszyscy już za Ciebie zginęli.
Więc podziękuj mi szczerze.
Nie ma już takich ludzi na świecie.
Napisane przez Robin dnia lipiec 12 2015
Komentarze
Brak komentarzy. Może czas dodać swój?
Dodaj komentarz
Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.


Ekipa portalu Wierszek.pl:

1. Administrator główny Neonex - zarządzanie stronką od spraw technicznych i organizacyjnych.
2. Administrator główny Edit - moderowanie, publikowanie, edytowanie prac i newsów, zarządzanie portalem od strony organizacyjnej.
3. Administrator główny Resor - moderowanie, publikowanie, edytowanie prac i newsów, zarządzanie portalem od strony organizacyjnej.
4.Administrator piotrus88 - moderowanie, publikowanie, edytowanie prac i newsów, zarządzanie portalem od strony organizacyjnej.


Wierszek.pl - wiersze, wierszyki.

Administracja nie odpowiada za wiersze dodane przez użytkowników!

Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło
Ostatnie artykuły
PÓŹNA JESIEŃ
Zawsze
Chwila
Bez zaskoczenia
Królowo moja
Swawolki
Wspomnienie o Kasi.....
opowieść...
Wigilija... (dwie st...
w przedświąteczny czas
Jest w świecie
Grudzień
Baron Traum
KOLEJNY ŻAŁOSNY WIER...
Znacie mnie przecież
bez uniesień
Zostawiła
Wspomnienie o Kasi -...
Bliskość
jeszcze...
znowu jesień
Aktualne
Jesteś?
O Shecherezado!
Na pożegnanie - z...
Może romantycznie
kobiety
Wspomnienie o Kasi.....
Wracaj Tristanie
Uśpieni
Ze snu
Tak być musiało, nie...
Miłościwa
,,Bezsenność,,
Jesień
Sebra
Władza
Pochwała chwili
zerwane porzeczki
Pod niebios horyzontem
Jeszcze
Dzieci wiedzą
Niepowtarzalna
...
Nadzieja
dokąd...
Próbna matura
codzienność
odnajdę cię
Czułość